Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in landbouw, en daarom heb ik mij daarin in de jaren ’90 als vertaler gespecialiseerd, en kreeg ik een baan bij het Ministerie van Landbouw. Landbouw? er was wel biologische landbouw, en ik was vegetariër geworden vanwege de energie-intensiteit van vlees, maar

er waren niet veel alternatieven. Ik volgde ‘de sector’ met grote interesse, maar echt kritisch werd ik pas toen ik besloot milieumanagement te gaan studeren. Ik ging programma’s maken over wat een goede ingang is om een duurzame levensstijl te promoten.  Nu anno 2010 is dat volgens mij lokale en gezonde voeding. Of misschien gezonde, lokale voeding, want dat vele mensen ziek worden door ongezond voedsel zonder het te beseffen vind ik  heel erg. We zitten echt midden in de verwarring over wat we nog kunnen eten waarover Michael Pollan schrijft!

Net als de andere Boerenstadswensers ben ik actiever bezig gegaan met gezondheid nadat we een dochtertje kregen. Je wilt natuurlijk niet dat je kind zo vol gif komt te zitten als de ijsberen op de noordpool, of dat het een of andere hersenstoornis krijgt door een mineralengebrek. Maar als je er eenmaal achter komt hoe het precies zit, wil je dat ook aan andere mensen doorgeven dan via de voeding aan je kind, en ja dat is dus ongeveer mijn belangrijkste drijfveer om lid te zijn. Ik zou graag willen dat we als Boerenstadswens veel mensen kunnen bereiken op heel verschillende manieren, en dat we ze behalve informatie, ervaring geven, de ervaring dat het loont om een betere kwaliteit voedsel te eten. Voor jezelf, voor de boer, voor het landschap en de natuur, dat is allemaal hetzelfde. Dat voedsel kan van boeren komen, maar dan wel boeren die proberen kringlopen te sluiten, net als de natuur doet. Of het kan uit je eigen tuin komen, of een gedeelde tuin. Dat tuinen ons veel meer kunnen geven dan gezond eten is een reden te meer om zelf de handen uit de mouwen te gaan steken.